Recht uit het hart
Herinneringen van een voorgangerskind
Rebekah Hamrick
"Papa, het gaat niet goed met mij.”
Ik weet niet hoe ik in het kantoor van mijn papa ben terechtgekomen. Ik weet alleen dat de deur open stond en dat ik op één of andere manier tegenover hem terecht kwam op de stoel aan zijn bureau.
Ik was onzeker over wat ik zou zeggen. Ik had de hele nacht wakker gelegen met nadenken hoe ik aan mijn ouders zou uitleggen welke gedachten door mijn hersenen draafden.
En hete traan rolde over mijn wang.
"Wat is er aan de hand?” vroeg mijn papa zacht?
"Ik wil u en mama niets verwijten. Ik wil de pijn die ik voel niet met jullie delen, omdat ik weet dat jullie het jezelf zullen verwijten. Maar ik kan het niet meer voor mijzelf houden.”
Door de schrik trok ik mij bijna terug. Bijna zei ik: “Laat maar, papa. Het is maar één van die emotionele toestanden bij tieners. Ik raak er wel over.”
Maar iets liet dat niet toe.
De volgende 45 minuten legde ik mijn papa uit hoe uitgeput is was.
Ik zag het niet meer zitten om zondagschool te geven. Ik werd er misselijk van om tijdens de diensten piano te spelen. Ik was het beu om elke avond in de gemeente te zijn. En bovenal was ik het moe te zien hoe mij ouders door zorgen gekweld werden.
Ik wist dat mijn papa vooraleer de donderdag begon reeds 40 werkuren achter de rug had. Ik wist hoe hij lichamelijk en emotioneel uitgeput was.
Door de bezorgde trekken op zijn gezicht wist ik dat papa niet in een stemming was om van mij te horen hoe uitgeput ik was. Maar iets zette er mij toe aan om op mijn stoel te blijven zitten en te praten.
Het is lang geleden dat hij zelf tiener was (geen verwijt, papa). De dingen die ik die dag aan mijn papa in zijn kantoor vertelde hadden niet alleen te maken met de stress van de bediening, maar ook met de druk van de tienerjaren.
"Ik heb dit jaar veel vrienden verloren. Ik mis hen en heb het gevoel dat er een gat in mij leven is dat nooit meer opgevuld kan worden. Het hele jongen/meisje gedoe verwart mij. Ik ben zo moe om mijzelf aan relaties toe te vertrouwen en nadien gekwetst te worden. Soms zijn u en mama druk met zaken van de gemeente en zien wij elkaar weinig. Het doet enorm veel pijn wanneer wij niet praten.”
Mijn ogen traanden. “Als God zo liefdevol en vriendelijk is, waarom voel ik mij dan zo?”
Een luisterend oor
Mijn papa luisterde naar alles wat ik te zeggen had. Door te luisteren toonde hij mij dat hij om mij gaf en dat mijn gezondheid en geestelijk welzijn voor hem belangrijk waren.
De telefoon rinkelde. Er werd op de deur geklopt. Maar papa bleef waar hij was. Hij luisterde.
Op één of andere wijze zag papa in dat ik geen preek nodig had. Ik was niet gekomen om te leren hoe ik mijn problemen moest oplossen. Hij vertelde mij niet dat ik ongeestelijk was. Hij gaf mij geen vijf stappen om te herstellen van de burnout van een voorgangerkind.
Wanneer ik er aan terug denk is het grappig dat ik mij niet veel herinner van wat papa die dag zei. Wat ik mij het best herinner is dat hij mij in zijn liefdevolle armen nam. Mijn papa omarmde zijn 16-jarige dochter. We moeten er nogal uitgezien hebben! Voorganger leunt achterover in zijn bureaustoel met zijn dochter op schoot, terwijl tranen zijn gestijfd hemd vuil maken.
De tranen waren niet alleen van mij. Die dag weende mijn papa, hoewel hij geen woord zei. Door zijn tranen te zien wist ik dat zijn hart voor mij gebroken was. Misschien herinnerde hij zich de beproevingen van zijn tienerjaren. Misschien voelde hij hoe moe ik was.
Zicht op de Vader
Ik wou dat ik kon zeggen dat het gesprek in het kantoor van mijn papa al mijn problemen oploste. Dat is niet het geval. In mijn dienst aan de Heer ben ik nog uitgeblust geweest. Ik nam nog steeds domme besluiten die ik mij nadien beklaagde.
Maar die dag vond ik een nieuwe visie. Ik zag dat mijn hemelse Vader altijd klaar staat, altijd wacht om naar mij te luisteren en om elk stukje van mijn pijn te voelen. Ik zag dat Hij het nooit te druk heeft om te luisteren, zelfs als het gaat om het kleinste detail en de minste zorg van mijn hart. Niets kan ooit veranderen hoe Hij over mij als Zijn kind voelt.
Communicatie met mijn papa stopte die dag ook niet in zijn kantoor. Het was niet de eerste keer dat ik mij voor hem opende en het zou ook niet de laatste keer zijn.
Over de jaren heen heb ik geleerd om tegenover mijn ouders eerlijk te zijn. Ik heb ook geleerd dat eerlijkheid een beloning met zich meebrengt. Het is nooit Gods bedoeling geweest dat wij alles zouden opkroppen.
Niet lang geleden hield mijn papa mij in zijn armen. Ik dacht dat dit misschien de allerlaatste keer zou zijn. Papa zou een gevaarlijke hartoperatie ondergaan.
Toen ik mij dicht tegen hem aandrukte, niet wetend wat te zeggen om afscheid te nemen, herinnerde ik mij de dag in zijn kantoor, toen hij mij tijd gaf om wat op mijn hart lag te delen.
Terwijl ik in zijn ogen keek, werd ik er mij van bewust dat hij mij gedurende de tijd die wij samen doorbrachten een glimp van mijn hemelse Vader had gegeven.
Met toestemming vertaald door Jef De Vriese uit Rebekah Hamrick, Straight from the heart. A PK’s memory of how her dad reflected God, Focus on the Family – Pastor’s Family Edition, Oktober 2002, p. 14-15. © Focus on the Family. Alle rechten voorbehouden.
