Ik ben uitgeput!
Een chronische ziekte heeft een voorgangersvrouw verplicht om grenzen te stellen.
Tanya Price
Wij hebben het allemaal wel eens gezegd, en soms voelen wij ons zo: totaal uitgeput. Maar na een goede nachtrust zijn de meeste van ons behoorlijk opgeknapt.
Dit is niet zo voor Samantha Bosmans. Toen zij acht was, werd bij haar CVS vastgesteld (Chronisch Vermoeidheid Syndroom), en sindsdien voelt zij zich steeds uitgeput. Dit duurt nu reeds vijftien jaar. Het begon toen een of ander virus de aanmaak verhinderde van de brandstof die de spieren nodig hebben om te functioneren. Ook haar immuunsysteem werd onderdrukt, waardoor haar lichamelijke weerstand tegen ziektekiemen afnam.
Welke gevolgen heeft dit voor het dagelijks leven van Samantha?
"Dag in dag uit voel ik me uitgeput, en dit voor de ganse week,” vertelt zij. “Er zijn dagen dat ik enkel in staat ben om me aan te kleden, en dan is het alweer tijd om te gaan slapen.” Dit is niet eenvoudig voor de vrouw van een predikant. Het feit dat Samantha lijdt aan CVS, heeft haar geholpen om duidelijke grenzen aan te brengen tussen datgene wat zij kan doen en verwachtingen die anderen van haar hebben.
Het werk in de gemeente
De man van Samantha, Johan, is 01/18/2008 vader voorganger is. “Johan is geweldig,” vertelt Samantha, “en hij ondersteunt me waar hij maar kan. Mijn schoonfamilie wist wel wat over CVS toen Johan en ik verkering kregen, maar het is nu pas dat zij de gevolgen die CVS op ons gezin heeft, beter begrijpt.”
De verantwoordelijken van de gemeente weten dat Samantha aan CVS lijdt, maar niet ieder lid van de gemeente is er van op de hoogte, en dat is ook niet nodig.
“ De meeste mensen houden er niet van om hun ziekten en kwalen met iedereen te bespreken,” zegt Samantha, “en zij die dit wel doen, …. mensen luisteren niet graag naar steeds hetzelfde verhaal.”
Het is vaak zo geweest dat mensen, eens op de hoogte van haar ziektebeeld, haar hebben uitgesloten.
Niet uitgenodigd
"Ik werd als kind nauwelijks voor feestjes uitgenodigd,” zegt Samantha terwijl zij zich herinnert hoe de moeders van de andere kinderen zich verontschuldigden aan de telefoon. Zij suggereerden dat Samantha beter niet zou komen, gezien zij halverwege het feestje toch in slaap zou vallen. Dit was pijnlijk voor haar en in feite is er vandaag niet zoveel veranderd, zij het dan dat de verontschuldigingen wat mooier verpakt worden.
Samantha werkt deeltijds als boekhouder in het bedrijf van haar vader. Soms zijn er projecten die tijdig moeten ingeleverd worden en dan gebeurt het wel eens dat collega’s voorstellen om Samantha niet te betrekken bij deze projecten uit vrees dat zij extra moeten bijspringen wanneer zij moet rusten.
Ook al heeft zij talent om vooraan te staan krijgt zij hiervoor nauwelijks de kans omdat men bang is dat dit te vermoeiend voor haar zou zijn en zij een stoel nodig heeft om uit te rusten.
"In zeker opzicht word ik door het CVS gestraft omdat mensen denken dat ik hierdoor niets meer kan doen,” zegt Samantha. “Maar mensen begrijpen het niet. Het is niet zo dat CVS me onbekwaam zou maken. Ik ben alleen niet in staat om elke uitdaging die mijn pad kruist op te pakken.”
Wat kan zij dan wel doen?
Zij kiest haar ‘veldslagen’ wijs. Toen voor het eerst CVS werd vastgesteld, vertelden de dokters dat zij nooit in staat zou zijn om te studeren. Maar in december 2000 heeft Samantha een bachelor’s opleiding gehaald in boekhouding. Zij speelt piano tijdens de gemeentesamenkomst en lofprijsavonden.
"Soms vragen mensen om nog een extra aanbiddingslied te zingen, en het enige wat ik dan zou willen doen is mijn hoofd op het klavier leggen en slapen!” lacht Samantha. Maar die tijd van aanbidding is iets wat zij voor zichzelf nodig heeft om de gemeente te dienen, ook al betekent dit dat zij maandag en dinsdag wat meer zal uitrusten.
Planning is voor Samantha onontbeerlijk geworden. Zij kan een overzicht bewaren over datgene wat moet gedaan worden en het geeft haar ruimte om dingen uit te stellen wanneer er een periode is waarin zij weinig energie heeft. Zij waakt over haar prioriteiten die eeuwigheidswaarde hebben, en zij weet dat zij daar een prijs voor betaalt. Zo maakte zij samen met Johan de keuze om vorig jaar met vakantie te gaan naar Florida. “Ik wist dat het voor ons als echtpaar belangrijk was om vakantie te nemen, weg van alle verplichtingen, tijd voor ons samen,” legt zij uit. “Ik wist ook dat reizen met de auto me zou uitputten en dat dit een maand zou duren om te herstellen. Maar het is de moeite waard geweest.”
"Van toen ik klein was heb ik steeds dromen en verlangens gehad over wat ik later in mijn leven zou doen en hoe ik dit doel zou bereiken. De meeste dromen zijn werkelijkheid geworden en dit komt, denk ik, omdat tijdens de moeilijke momenten ik aan God heb gevraagd om mij de kracht te geven dat ik datgene wat Hij in mijn hart heeft gelegd, ook zou kunnen doen. Ik geloof dat nog niet alle dromen zijn uitgekomen, maar ik houd vast aan de hoop voor de toekomst omdat ik weet dat Hij over mij waakt.”
Dit zijn wijze woorden ook voor hen die wel eens verlangen naar een midda01/18/2008=2 face="Verdana"> Samantha stelt gezonde grenzen
Je kunt niet beter doen dan je best.
Je bent de vrouw van een verantwoordelijke in de gemeente en hierdoor speel je een bepaalde rol. Maar God verwacht in de eerste plaats om goed voor jezelf, je echtgenoot en je gezin te zorgen. Dit komt op de eerste plaats. De rest is leuk en komt op de tweede plaats.
Weet wat je nodig hebt – draag zorg voor jezelf.
Dit is nodig om van jezelf te kunnen geven aan anderen. Dit lijkt heel eenvoudig en daarom is het zo moeilijk.
Laat anderen weten wat je werkelijk nodig hebt.
Ik heb een vriendin die bijzonder veel begrip toont wanneer mijn vermoeidheid onze plannen om samen wat te doen dwarsboomt. Het is vaak zo dat ik op het laatste moment onze afspraak moet afzeggen. In plaats van ontgoocheld of boos te reageren, is zij flexiebel en attent en vindt zij oplossingen om op een andere manier tijd met mij door te brengen.
Laat al het andere los.
Ik zou mezelf kunnen berispen dat ik niet meer doe of niet meer betrokken ben in de gemeente. Het is voor mijn lichaam onmogelijk om meer actief te zijn. Maar indien ik trouw kan zijn aan de roeping waarmee God mij riep, kan ik zeggen dat ik het goed heb gedaan.
Met toestemming vertaald en aangepast door Herlinde De Vriese uit: Tanya Price, I’m Exhausted! Focus on the Family Magazine, Pastor’s Family edition, april 2002, p. 14. © Focus on the Family. Alle rechten voorbehouden.
