Uw liefde is belangrijk

Elsa Kok

Het is voor ons maar een kleine moeite. Mijn dochter Sandra en ik gaan een half uur voor de vrouwenavond naar de zaal waar we met vele vrouwen zullen samen zijn. We doen de lichten aan, zetten de stoelen klaar en zorgen voor koffie en thee.

Het is maar een kleine moeite. Maar het is niet altijd zo geweest. Er was een tijd dat ik aandacht van anderen nodig had totdat ik me bewust werd dat ik moest loskomen van mijn eigen noden en dat het mijn beurt was om uit te reiken naar anderen. Ik leerde dit in onze gemeente.

Ik was emotioneel gebroken toen ik voor het eerst in onze gemeente kwam. Ik was een paar jaar tevoren gescheiden en had niet de goede keuzes in mijn leven gemaakt. Ik herinner me nog hoe ik erop lette hoe anderen me benaderden. Ik had verwachtingen van anderen hoewel ik daar met niemand over sprak. Ik dacht steeds: “Ik heb verdriet. Ik ben een alleenstaande moeder. Wat kun je voor me doen?”

Er waren een paar vrouwen die veel aandacht aan me gaven. Ze begroetten me, kwamen een praatje met me maken, maar meestal keek ik vooral naar hen die me geen aandacht gaven. Het was alsof ik God geen kans wilde geven; ik bleef vastzitten in mijn verdriet en was bang voor verandering.

Een perspectief van verandering

Stilaan veranderde mijn houding. Mijn oudste broer was voorganger in de gemeente en ik verwachtte van hem dat hij meer tijd voor me zou maken. Ik wilde dat hij telefoneerde, me uitnodigde, bij me langs zou komen maar hij deed dit niet. Hij was druk met de zorg voor de gemeente, hij was getrouwd en had kinderen. Ik ontdekte dat ik het initiatief moest nemen om hem meer te zien. Aanvankelijk was dit moeilijk voor me maar na verloop van tijd merkte ik hoezeer hij ervan genoot om even bij me langs te komen. Ik mocht leren om in plaats van bezig te zijn met mezelf, me op anderen te richten. De vrouwenavonden hebben dit proces verder op gang gebracht. In het begin kon ik enkel ontvangen. Na een tijdje stelde ik voor om de zaal klaar te zetten. Door deze eenvoudige taak leerde ik meer mensen kennen en relaties te bouwen. Ik merkte dat ik van mensen hield en graag naar hen luisterde, ook al wist ik niet overal een antwoord op. Op een of andere manier werd mijn liefde opgemerkt. Mijn luisterend oor gaf hoop omdat er iemand was die even tijd wilde geven. Ik werd er me van bewust dat ik, ook al ben ik niet pastoraal opgeleid, kan zeggen: “Vind je het goed dat ik even met je bid?”

Op dat moment kwam de verandering goed op gang. Het drong tot me door waarom God van ons vraagt om Hem en anderen lief te hebben. Daar ligt het doel van ons leven. Ik wist dat ik weinig te bieden had en dat mijn tijd beperkt was. Toch bracht mijn liefde voor anderen de liefde van Christus in hun leven binnen en dit vond ik heel bijzonder.

De les die ik leerde

Als alleenstaande moeder heb ik deze les geleerd. Natuurlijk heb ik bepaalde noden en is het goed dat ik deze niet negeer, maar ik heb iets van grote waarde wat ik aan anderen kan geven: mijn liefde en mijn hart.

Misschien vraagt u zich af: “Hoe kan ik ook maar iets geven?” Ik wil u even meenemen naar 1 Koningen 17:10-16. Er was hongersnood in Israël. Het regende niet meer. Een weduwe in Sarefat had geen voorraad meer en zij en haar zoon zouden van de honger sterven. Toen er een profeet langskwam en om haar laatste brood vroeg, heeft ze dit aan hem gegeven. Misschien was ze bang of zelfs boos, maar ze deed wat de profeet van haar vroeg in geloof dat God voor haar en haar zoon zou zorgen. Ze ontdekte dat ze nadien veel meer heeft ontvangen dan datgene wat ze heeft weggegeven.

Uw liefde is zeer waardevol. Zij is in staat om levens van anderen aan te raken en te veranderen. Mijn leven veranderde toen anderen me hun liefde toonden en me God lieten zien. Ik heb het voorrecht om op mijn beurt anderen lief te hebben. Dit verandert mijn leven. Telkens wanneer ik uitreik naar anderen, vult God me met Zijn liefde. Hij doet dit overvloedig.

Misschien bevindt u zich temidden van een echtscheiding of lijdt u een zeer groot verlies. Dan is het de tijd om te ontvangen. Neem tijd om te rouwen en te rusten dicht bij het Vaderhart van God. U hebt troost en liefde nodig van broeders en zusters om u heen.

Maar hen die moe zijn van de eenzaamheid en het wachten op de ander, wil ik aansporen om zelf initiatief te nemen. Zoek naar een kleine taak in de gemeente, denk na over iemand die wat aandacht nodig heeft en zie ernaar uit hoe God uw hart zal veranderen! Uw liefde is belangrijk. De kracht van de liefde van onze Hemelse Vader werkt levensveranderend bij uzelf en bij de ander.

Met toestemming vertaald en aangepast door Herlinde De Vriese uit: Elsa Kok, Your love matters, Focus on the Family Magazine, Single – Parent Family edition, augustus/september 2003, p 8-9. © Focus on the Family. Alle rechten voorbehouden.