Verborgen dienstbaarheid

Kimberly K. Ousley

Van alle vrouwen in de Bijbel bewonder ik het Jokebed, de moeder van Mozes, meest.

Jokebed was onbaatzuchtig en stelde de veiligheid en het leven van haar zoon boven haar eigen verlangens. Dit moet een bijna ondraaglijk offer geweest zijn. Nog steeds zijn er moeders die de pijn kennen om de dagelijkse zorg voor hun kinderen op te geven. Soms worden zij daartoe verplicht, soms doen zij dit vrijwillig. Soms hebben zij deze keuze gemaakt omdat dit goed was voor hun kind. Onze maatschappij begrijpt dit niet waardoor deze vrouwen een bitter oordeel met zich meedragen.

Verborgen dienstbaarheid

Ondanks het feit dat Jokebed haar zoon heeft opgegeven, werd zij een belangrijk onderdeel van zijn leven. Het ene moment was zij zwanger, het ander moment moest zij haar baby voor de Farao verbergen. Dit moet moeilijk voor haar zijn geweest. Mensen vroegen zich af waar haar baby was gebleven, en gingen hierover met elkaar praten. Toen zij haar zoontje in een mand legde, dacht zij aan de gevaren. Maar God had een plan en de dochter van Farao vond de baby, en Jokebed werd aangesteld om haar zoon te voeden en voor hem te zorgen.

Jokebed werd niet in de bloemetjes gezet omdat zij Mozes heeft verzorgd. Waarschijnlijk werd haar hart gebroken bij de gedachte aan de dag dat zij hem moest laten gaan. Zij vroeg zich af of haar zoon God nog zou eren of dat zijn hart Farao zou toebehoren. Toch is Jokebed een belangrijk onderdeel van het leven van Mozes geweest, ook al heeft zij niet voor hem kunnen zorgen zoals andere moeders dit doen. Zij zou niet zien hoe Mozes volwassen zou worden. Zij wist dat haar invloed op zijn leven beperkt zou zijn. De moeder van Mozes was een dienaar in het verborgene. Zij bleef bidden, zij bleef hopen tot het moment dat haar volk bevrijd werd van de onderdrukking van Farao onder de leiding van haar zoon.

Oneindige liefde

Ik weet hoe Jokebed zich voelde. In een moeilijke periode in mijn leven, heb ik haar verhaal gelezen. Ik kende het al lang, maar toen mijn leven parallel liep met dat van Jokebed, werd ik door deze vrouw getroffen. Omstandigheden dwongen mij in een situatie van co-ouderschap over mijn zoontje. Ik kreeg plotseling te maken met roddel en vooroordelen van vrienden, familie en gemeenteleden. Maar ik gaf nooit op. Ik bleef liefhebben en de zorg voor mijn zoon was het belangrijkste in mijn leven. Mijn zoon en ik zijn vrienden geworden. Prijzen mensen mij voor de opvoeding die hij gekregen heeft? Neen. Mijn inspanningen bleven achter de schermen waar niemand ze ziet. Niemand heeft mijn gebeden en tranen opgemerkt. Maar God heeft mij met Zijn hoop vervuld, dat iets wonderlijks zou gebeuren eens mijn zoon volwassen wordt.

Ik heb veel met alleenstaande ouders gepraat, ook met hen die hun kinderen enkel in het weekend zien. Zij hebben vaak de indruk dat zij niet gewaardeerd worden voor wat zij doen. Vaak worden zij geconfronteerd met kritiek van anderen. Deze ouders en kinderen hebben bemoediging nodig. Zij hebben steun, bescherming en leiding nodig van vrienden die hen helpen bij de uitdaging om als alleenstaande ouder je kind op te voeden.

Ik weet dat de inspanningen die ik geleverd heb niet tevergeefs zijn geweest. Ik weet nu meer dan ooit dat God herstelt en kracht geeft om anderen te helpen te midden van ernstige moeilijkheden. God heeft een bijzonder plan voor elke alleenstaande ouder en voor onze kinderen. Bid tot God, vertrouw op Hem en houd vast aan het geloof en op deze manier zult u uw kinderen Gods weg tonen. En wie weet? Misschien help je vandaag mee aan de voorbereiding van een Mozes voor morgen!

Met toestemming vertaald en aangepast door Herlinde De Vriese uit: Kimberly K. Ousley, Unseen Servants, Focus on the Family Magazine, November 2002, p. 16. © Focus on the Family. Alle rechten voorbehouden.