De drie wijze vrouwen

Christin Ditchfield

De drie wijzen: Caspar, Melchior, Balthasar. Het zijn geliefde personen uit het tradionele kerstverhaal. Doorheen de eeuwen hebben deze geheimzinnige figuren in onze verbeelding geleefd, en ons geïnspireerd om de ster te volgen op onze eigen geestelijke reis naar Bethlehem. Natuurlijk weten we niet echt hun namen, zelfs niet of ze wel met drie waren.

Wat we echter wel weten, is dat er drie wijze vrouwen zijn : Maria, Elisabeth en Anna. Drie heel verschillende vrouwen met een verschillende leeftijd en in een verschillende fase van hun leven. Toch waren het allemaal vrouwen die ‘de Here vreesden’. En ieder van hen speelde een sleutelrol in de gebeurtenissen van het echte kerstverhaal.

Ieder van hen werd, op haar eigen manier, een krachtig voorbeeld om vandaag na te volgen.

Maria

Ze was een jonge vrouw, een tiener, ze stond op het punt om te trouwen. Ze stond op een drempel, vol verwachting en dromen voor haar toekomst. Het meeste van haar tijd bracht ze door met de voorbereidingen voor haar huwelijk. Toen de engel verscheen bracht hij een boodschap die haar leven voor altijd zou veranderen. Hij vertelde Maria dat ze ‘begenadigd’ was. God had haar gekozen om Zijn Zoon te dragen. Van nu aan zouden alle generaties haar gezegende noemen.

Wat een ontzettend groot voorrecht! Wat een ongelofelijke verantwoordelijkheid. Op dat moment kon Maria zich niet voorstellen wat dat met zich mee zou brengen. Ze stelde een logische vraag : “Hoe zal dat dan geschieden ?” We kunnen uit het antwoord van de engel afleiden dat deze vraag niet gesteld werd vanuit scepticisme. Maria vroeg geen teken, een soort bewijs of verdere bevestiging. Ze uitte geen klacht over het feit dat haar gehele leven overhoop werd gegooid. Ze wist nu dat de zaken geheel niet zouden lopen zoals ze gepland had. Maar in haar hart was er geen weerstand of opstandigheid. Alleen een eenvoudige onderwerping, overgave aan de wil van God. “Zie de dienstmaagd des Heren”, zei ze,”mij geschiede naar uw woord”. (Luc 1:38).

Eigenlijk zei ze tegen de engel dat God haar mocht gebruiken zoals Hij wilde, want ze was een bereidwillig vat, volledig beschikbaar voor Hem.

Hoe moet dat het hart van God gezegend hebben ! Geen wonder dat Hij deze jonge vrouw uitkoos om de moeder van Zijn Zoon te zijn.

God zoekt nog steeds naar mensen die, zoals Maria, zichzelf volledig beschikbaar willen stellen voor Hem. Als we bereid zijn om onze harten, verwachtingen en dromen over te geven, dan zegt Hij dat Hij ons zal gebruiken om grote en machtige dingen te volbrengen.

Elisabeth

Zij was onvruchtbaar in een cultuur waar de waarde van de vrouw werd afgemeten aan het aantal kinderen dat ze kreeg. Ze was onvruchtbaar in een tijd waar het onvermogen om kinderen te krijgen gezien werd als een teken van Gods oordeel, een vloek. Zij en haar echtgenoot hadden intens gebeden voor een kind, maar nu waren de jaren dat ze een kind kon krijgen voorbij. Elisabeth had alle reden om bitter te zijn, maar in plaats daarvan volgde ze onberispelijk Gods geboden. (Luc 1:6). Ook al begreep ze Gods wil niet, ze vervolgde haar leven in trouwe gehoorzaamheid. Ze bleef haar hart voor Hem uitstorten, zelfs als het leek dat Hij niet luisterde.

Toen, op wonderbare wijze, verhoorde God haar gebeden en Elisabeth ontving een kind op haar hoge leeftijd. Ze wist dat het de hand van God was die op bovennatuurlijke wijze in haar leven ingreep. Toen haar nicht, Maria, op een onverwacht bezoek langskwam, wist Elisabeth waarom ze was gekomen. Elisabeth had Gods stem tot haar horen spreken. Ze was afgestemd op Zijn Geest.

Met de autoriteit van een vrouw die Gods trouw heeft ervaren riep ze naar Maria: “Zalig is zij, die geloofd heeft, want wat vanwege de Here tot haar gezegd is, zal volbracht worden.” (Luc 1:45).

Op dat ogenblik nam Elisabeth de rol aan van een geestelijke moeder of een godvruchtige mentor. Ze gaf een woord van bemoediging aan een jonge vrouw die zich erg eenzaam voelde. Elisabeth bevestigde Maria en bevestigde het woord van de Heer aan haar. Als Maria twijfels en angsten had, stuurde Elisabeth die weg met een vreugdevolle herinnering aan Gods liefde en trouw.

Zoals Elisabeth moeten we die zaken die ons hart breken ons dichter bij God laten brengen, in plaats van toe te laten dat ze ons van Hem weg drijven. We moeten luisteren naar Zijn stem en gevoelig zijn voor Zijn leiding. En we moeten gebruik maken van elke gelegenheid om hen die jonger in het geloof zijn te bemoedigen en te bevestigen. We kunnen vanuit onze eigen ervaring delen dat God getrouw is.

Anna

Met de leeftijd van 84 jaar was ze bijna aan het einde van haar leven. Geen wonder dat Anna de meeste van haar vrienden en familieleden had overleefd. Haar eigen echtgenoot was 60 jaar geleden overleden, 7 jaar nadat ze waren getrouwd. Er waren geen jonge kinderen om voor te zorgen. Om een of andere reden was ze nooit hertrouwd. De cultuur liet niet toe dat een vrouw een carrière zou uitbouwen. Dus Anna had heel wat tijd over.

Ze had die tijd kunnen doorbrengen door in het verleden te leven, verlangend naar die goede oude dagen. Ze had de spreekwoordelijke roddeltante kunnen worden – de vrouw die van huis naar huis gaat om de roddels rond te vertellen en haar neus in andermans zaken te steken. Ze had aan haar voordeur kunnen zitten om tegen de buren te klagen over alle ongemakken en problemen die zich voordoen bij het ouder worden. Maar dat deed ze niet.

In de plaats daarvan wijdde Anna zichzelf toe aan het liefhebben van God. Gewoon God liefhebben. Tijd doorbrengen in zijn tegenwoordigheid. Toen de jaren voorbijgingen gaf ze zichzelf meer en meer aan Hem. “zij diende God onafgebroken in de tempel, met vasten en bidden, nacht en dag.” (Luc 2:37).

De Bijbel vertelt ons dat God hen eert die Hem eren. Hij gaf Zijn dienares Anna het voorrecht om te leven totdat ze zou zien waar de vorige generaties op hadden gewacht: de komst van de Messias. Ze was daar in de tempel, waar ze altijd was, toen de baby werd opgedragen. Ze reageerde op deze gezegende gebeurtenis op de manier zoals ze altijd deed. “Ze dankte God” (Luc 2:38) Vervolgens vertelde ze iedereen die het wilde horen over de goedheid en grootheid van God.

Anna was een vrouw die het beste maakte van een slechte situatie. Ze telde haar zegeningen. Het resultaat was dat haar hart overvloeide van dankbaarheid aan God. Over gezegend oud worden gesproken!! Anna toont ons dat, hoe oud we ook worden, we nooit in pensioen hoeven te gaan in onze wandel met de Heer. We hoeven niet bitter te worden; we kunnen steeds beter worden. We kunnen kiezen om onze zegeningen te tellen en niet ons harteleed. We kunnen altijd danken.

***

De drie wijze vrouwen: Maria, Elisabeth en Anna. Net zoals de drie wijze mannen de ster volgden, kunnen we de lichtende voorbeelden volgen van deze drie vrouwen, die hun leven “heilig en welgevallig voor God” leefden. (Rom 12:1). Tegenwoordig zoeken wijze mannen hem nog steeds. Dat geldt ook voor wijze vrouwen!

Met toestemming vertaald uit Christin Ditchfield, The three wise women, december nummer van Focus on the Family magazine, een publicatie van Focus on the Family, p. 8-9. © 2003, Focus on the Family. Alle rechten voorbehouden. Beschermd door internationale copyrights. Gebruikt met toestemming.